Dahan-dahan

Hindi naman tumigil sa pag ikot ang mundo,

Ni ang oras sa pag takbo nito,

Ngunit ang puso at isipan,

Ay tila naiwan sa nakaraan.

 

Bakit hindi mapigilan o maiwasan,

At pilit binabalikan?

Ang mga ala-ala,

Hindi mawala-wala.

 

Lungkot ay hindi maibsan,

Patuloy pa ring nasasaktan.

 

Hindi ko naman balak na manatili rito,

Ngunit hayaan muna sana ninyo,

Na aking dahan dahanin,

Ang pag buhos ng aking damdamin.

 

Pangako, ito ay matatapos,

Nang hindi ako nauupos.

Hindi ko hahayaang ako’y maubos.

At pangako, ako'y magmamahal pa rin ng lubos,

Ng mga tao, hayop at kung ano pa man,

Magpakailanman.